Nú lýsnar hvør ein heygur

Nú lýsnar hvør ein heygur, og grønkar hvør ein líð,
nú blóma sóljur frítt í bø og haga.
Og gøtur blána blíðar, har kirkja stendur fríð,
nú frøilitir menniskjuni gleða.

Nú syngja fólk so fegin tey summargleðiboð,
av firði, fjalli, aftursvar man ljóða.
Hoyr kvørkveggju í garði, hoyr snípu, løtt á flog,
nú frøitónar boða tíð so góða.

Nú streymar sólarmagnið og hitar karga fold,
og lívsins vatn úr mildum regni leskar.
Sí ternu sveima suður, sí gróðrarríka mold,
nú frøifleyr um tún og teigar teskar.

Á Gud mín, tú sum skapti alt gott við tíni hond,
eg vil so fegin blóð á stavir rýða.
Tú telur hvørt eitt sandkorn, tú sær øll heimsins lond,
nú frøiboð úr erva okkum bíða.