Søti eingil, barnavinur mín

1 Søti eingil, barnavinur mín,
trúgvi fylgisveinur farnar dagar,
sig mær, nær tú aftur vitjar mín,
sig, tú rýmdi, sig mær hvar og hvagar.

2 Hóast ókendur - tú fylgdi mær,
tá mín sál var frí, av sorg ei hartað;
nú - eg kenni, nú eg kvøði tær -
áh, hví rýmdi tú frá mínum hjarta?

3 Er enn eins og áður líðin grøn,
keldan klár í sínum blomsturhami?
Er mín ungdómsleið ei longur vøn,
ella eri eg ei meir hin sami?

4 Mildi eingil! kom enn einaferð,
kveik í barmi mær upp longsulsloga,
loys mítt hjarta, sum nú fjøtrað er,
tøl mítt brá við vónar morgunroða.

5 Kom! o sí, eg leiti eftir tær!
Hoyr! eg rópi, kom og glaðan ger meg,
før meg til mín gamla Edensgarð -
ella til tann nýggja brátt tú ber meg,